Bł. Baptysta Spagnoli

Wspomnienie 17 kwietnia

Kraj pochodzenia Włochy

Lata życia 1447-1516

Baptysta urodził się 17 kwietnia 1447 r. w rodzinie urzędników państwowych księcia Mantui, jego ojciec był pochodzenia hiszpańskiego (stąd nazwisko). W bardzo młodym wieku wstąpił do Zakonu Karmelitów, poświęcając się studiom humanistycznym i teologii, składając śluby zakonne w 1464 r.. Studiował w Padwie, magister teologii w Bolonii (1475). Piastował liczne funkcje w różnych klasztorach. Od 1483 roku był sześciokrotnie wikariuszem generalnym Kongregacji Mantuańskiej, a od 1513 do 1516 – przełożonym generalnym całego zakonu karmelitów.
Jego działalność nie ograniczała się do rodziny zakonnej. Wsławił się wielką miłością Kościoła, którego reformie całkowicie się poświęcił. W 1513 został zaproszony do udziału w Soborze laterańskim. Znakomity dyplomata, piastował różne prestiżowe stanowiska także z mandatu papieskiego.
Nie będąc genialnym poetą, był jednak bardzo wybitnym stylistą łacińskim, naśladującym Wergiliusza. Jego eklogi stawiano w Europie przez kolejnych 150 lat jako najdoskonalszy wzór stylistyczny; jego teksty cytowali Shakespeare, Boswell i Nashe. W swych wierszach łączył starożytny gatunek literacki, ze współczesną mu obyczajowością i karmelitańską duchowością. Był przyjacielem wybitnych humanistów i osobistości epoki, z którymi korespondował i prowadził do Chrystusa. Okrzyknięty przez Erazma „chrześcijańskim Wergiliuszem” (oprócz prozy istnieje ponad 50 tysięcy jego wersów łacińskich).
Zmarł 20 marca 1516 roku. Jego ciało w nienaruszonym stanie przechowywane jest w przyległym do katedry sanktuarium Beata Vergine Incoronata. Został beatyfikowany przez papieża Leona XIII 17 grudnia 1885 roku.

W czytaniu Pisma świętego znajdziesz wielkie i cudowne lekarstwo przeciw bólom ciała i utrapieniom ducha; i z całą pewnością żadne przemówienie, choćby było najbardziej cenione i błyszczało najwspanialszą wymową, nie może na równi łagodzić trosk, oraz bardziej pocieszać strapionych umysłów.

św. Noniusz Alvarez Pereira

Wspomnienie 6 listopada

Kraj pochodzenia Portugalia

Lata życia 1360 – 1431

Noniusz Alwarez Pereira urodził się 24 czerwca 1360 r. w Cernache do Bomjardim koło Serty (Portugalia) jako potomek znanego rodu rycerskiego. Mając 17 lat, ożenił się z Eleonorą de Alvim. Już cztery lata wcześniej rozpoczął służbę rycerską. Brał udział w powstrzymaniu inwazji kastylijskiej na Portugalię. Był mianowany protektorem i naczelnym dowódcą wojsk portugalskich, wsławił się w bitwie pod Aljubarrota we wrześniu 1385 r. i nieco później, w październiku, pod Valverde. W 1415 r. dowodził wyprawą do Ceuty, która zapoczątkowała portugalską ekspansję na kontynent afrykański.

W 1423 r., po śmierci żony, Noniusz porzucił życie rycerskie i dworskie, i wstąpił jako brat do zakonu karmelitów w ufundowanym przez siebie klasztorze w Lizbonie. Przyjął wtedy imię Noniusza od Świętej Maryi. Zasłynął z gorliwej modlitwy, praktyk pokutnych i synowskiego oddania się Maryi. Pełnił też liczne dzieła miłosierdzia, szczególną troską otaczając osierocone dzieci. Zmarł w opinii świętości w Niedzielę Wielkanocną, 1 kwietnia 1431 r. w swoim klasztorze w Lizbonie.

Papież Benedykt XV beatyfikował go w 1918 roku, a Benedykt XVI kanonizował 26 kwietnia 2009 roku.

Bł. Maria Teresa od św. Józefa

Wspomnienie 30 października

Kraj pochodzenia Niemcy / Polska

Lata życia 1855 – 1938

Anna Maria Tauscher van den Bosch urodziła się 19 czerwca 1855 r. w niemieckiej rodzinie protestanckiej w miejscowości Sądów, tuż przy obecnej granicy Polski z Niemcami. Za jej życia obszar ten należał geograficznie do Państwa Niemieckiego. Jej ojciec, Herman, był tam pastorem protestanckim, a matka, Maria Paulina, była także wyznania luterańskiego.

W maju 1862 r. rodzina przeniosła się do Arnswalde. Z cichej wiejskiej plebani, dom rodzinny przekształcił się w miejski ośrodek katechetyczno-charytatywny. Tam Anna uczyła się miłości bliźniego. Kiedy w 1865 r. pastor Herman Tauscher otrzymał przeniesienie do Berlina, Anna Maria rozchorowała się i musiała przerwać naukę w szkole. Rodzice posłali ją na wieś do krewnych matki. Tam poczuła się lepiej, chodziła do szkoły i tam też poznała katolicyzm, który zaczął ją stopniowo urzekać. W 1874 r. zmarła matka Anny Marii. Dziewczyna, jako najstarsza córka, zaczęła prowadzić dom, który opuściła pięć lat później, gdy owdowiały ojciec poślubił nową małżonkę. Anna Maria przeprowadziła się wówczas do Kolonii, gdzie została dyrektorką domu dla upośledzonych i chorych psychicznie. Tam, mimo sprzeciwu ojca, przeszła na katolicyzm. W wieku 33 lat przyjęła chrzest w kościele Świętych Apostołów w Kolonii. Uczyniła to pod wpływem lektury Księgi życia św. Teresy od Jezusa. Przy pomocy kilku kobiet, które do niej dołączyły, zakładała ośrodki dla dzieci i ludzi starszych, którzy potrzebowali opieki. Po trzech latach postanowiła założyć zgromadzenie zakonne. Od początku zajmowało się ono opieką nad biednymi, zwłaszcza dziećmi. Wspólnota przyjęła zaś nazwę zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Boskiego Serca Jezusa. Zmarła w opinii świętości w Sittard w Holandii, w domu generalnym zgromadzenia, 20 września 1938 r., mając 83 lata.

Beatyfikacja obyła się 13 maja 2006 w Roermond w Holandii.

Moim głębokim pragnieniem jest móc leczyć rany dusz. Z nieba będę pragnęła jeszcze osuszać łzy.
Naszym życiem i naszym zadaniem, a także naszym darem dla Kościoła powinna być harmonia pomiędzy życiem modlitwy i czynu.
Nie może nas zadowolić bycie tylko tabernakulum, tj. bycie mieszkaniem Boga. My mamy być narzędziami, którymi Boski Zbawca może się posługiwać dla zbawiania dusz.

Błogosławieni Anioł Maria Prat Hostench OCarm, Łukasz od Świętego Józefa Tristany Pujol OCD i Towarzysze

Wspomnienie 4 maja

Kraj pochodzenia Hiszpania

Do grona prześladowanych za Kościół i Chrystusa należą także męczennicy hiszpańscy z lat 30-tych XX wieku. Błogosławiony Anioł pochodził z Zakonu Karmelitów, natomiast bł. Łukasz z Zakonu Karmelitów Bosych. Wspólne wspomnienie karmelitów z dwóch zakonów, upamiętnia ich męczeństwo – świadectwo dane Chrystusowi, w tym samym czasie wojny domowej w Hiszpanii.

W czasie wojny domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, oddało życie za Chrystusa 57 karmelitów i 3 karmelitanki. W Prowincji Katalonia zginęło 16 zakonników i jedna zakonnica. Był wśród nich Angelo (Anioł) Maria Prat Hostench, wysoko ceniony za życie wewnętrzne i pobożność maryjną, sprawował urząd przełożonego w różnych domach w prowincji. Został zatrzymany przez czerwonych bojowników na stacji Tarrega, gdy próbował uciec wraz z zakonnikami ze swojej wspólnoty. Zostali zabrani do pobliskiego miasta Cervera, gdzie zostali zamordowani o świcie 29 lipca 1936 r., za to że byli zakonnikami i kapłanami.

Spośród Karmelitów Bosych podczas rewolucji w 1936 r., aż 139 karmelitów bosych (w tym 104 zakonników, 35 karmelitanek bosych i członków Trzeciego Zakonu) zostało zabitych przez czerwonych. Bł. Łukasz od św. Józefa, był Prowincjałem Prowincji Katalonii, aresztowany podczas pobytu w klasztorze w Barcelonie, pobity kijami a następnie zastrzelony 20 lipca 1936 roku.

Dnia 27 i 28 października 2007 r., papież Benedykt XVI, do chwały ołtarzy wyniósł hiszpańskich męczenników wojny domowej, wśród nich znaleźli się dzisiejsi błogosławieni i ich towarzysze.

Patrząc na tak wielką rzeszę męczenników, nietrudno zauważyć, że czasy się zmieniły, ale chrześcijanie za wyznawanie swojej wiary często muszą zapłacić najwyższa cenę, oddać życie. Heroiczności nie brakuje i dzisiaj… A św. Paweł pisze: Wszystkich, którzy chcą pobożnie żyć w Chrystusie Jezusie, spotkają prześladowania (2 Tm 3,12).

Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować (J 15,20).

Bł. Teresa Maria od Krzyża (Manetti)

Wspomnienie 24 kwietnia (w Polsce przeniesione z 23 kwietnia)

Kraj pochodzenia Włochy, Florencja

Lata życia 1846-1910

Teresa urodziła się 2 marca 1846 r. w Campi Bisenzio, w okolicach Florencji. Jej rodzicami byli Kajetan Manetti i Róża Bigagli. Po śmierci ojca, wychowywana wraz ze swym bratem przez troskliwą matkę, Teresa Adelajda, zwana zdrobniale Bettiną, uczęszczała do pobliskiej szkoły, a popołudniami do klasztoru sióstr Matki Bożej Bolesnej, aby nauczyć się szycia i haftowania. W dniu 8 maja 1859 roku przyjęła pierwszą Komunię św. Gdy miała dziewiętnaście lat, całkowicie oddała się Bogu i zrozumiała, że ma zdążać do doskonałości poprzez pomaganie bliźnim. Zaczęła służyć biednym, uczyła bezpłatnie ubogie dzieci, potem przygarnęła dwie młode dziewczyny. Ich powiernikiem i podporą stał się ks. Ernest Jacopozzi. Przy jego pomocy w 1874 r. zorganizowały się we wspólnotę tercjarek św. Teresy. Bettina, powtarzała ustawicznie swoim towarzyszkom, że celem ich życia jest przede wszystkim całkowite poświęcenie się Bogu oraz troska o zbawienie dusz przez modlitwę, milczenie i ascezę. Wprowadziła zwyczaj całonocnej adoracji Najświętszego Sakramentu w miejscowej kaplicy. Z zewnętrznych dzieł uznała za podstawowe wychowanie dzieci i młodzieży oraz opiekę nad sierotami i ubogimi. Dnia 13 lipca 1888 roku siostry złożyły po raz pierwszy śluby zakonne i otrzymały nazwę Oblatek św. Teresy. Bettina przyjęła imię zakonne: s. Teresa Maria od Krzyża. Rozwój zgromadzenia od tego czasu, opłacony wielokrotnie prawdziwą drogą krzyżową założycielki, jest bardzo dynamiczny: powstają fundacje w Rzymie, w Libanie, w Palestynie. 27 lutego 1904 roku św. Pius X nadał Oblatkom św. Teresy prawa papieskie; jesienią tego samego roku zebrała się pierwsza kapituła generalna zgromadzenia, która wybrała s. Teresę Marię od Krzyża przełożoną generalną. Wówczas rozpoczęła się także długoletnia agonia założycielki, spowodowana nieuleczalną i bolesną chorobą raka. 23 kwietnia 1910 roku Teresa Adelajda Manetti, odeszła do Pana po wiekuistą nagrodę. Beatyfikowana 19 października 1986 roku przez św. Jana Pawła II we Florencji. Założone przez bł. Teresę Marię do Krzyża zgromadzenie zakonne, nazywa się od czasów posoborowej reformy Zgromadzeniem Sióstr św. Teresy z Florencji, liczy obecnie 240 zakonnic, posługujących ludowi Bożemu w pięciu krajach.

Miałam 19 lat gdy oddałam się cała Bogu.